سلام دوستای عزیز و دوست داشتنی

تو این پست می خوام یه گپ خودمونی با شما داشته باشم

اکثر عزیزانی که میان اینجا نظر میزارن ،منو می شناسن اما برای اون دسته از دوستای گلی که میان اینجا و هیچ آشنایی ندارن یه توضیح مختصر میدم .

پنج سال پیش من با دنیای اینترنت آشنا شدم و یه دوستی رو پیدا کردم که از طریق چت باهاش حرف می زدم .این دوست عزیز به من وبلاگ نویسی رو یاد داد و قرار شد که یه وبلاگ دونفره داشته باشیم .

اسمش رو گذاشتیم بوی باران ،که خیلی این اسم رو دوست داشتم و خوش حال بودم که جایی رو دارم که می تونم  هر چی دلم می خواد بنویسم و با وبلاگای زیادی آشنا بشم و چیزای زیادی یاد بگیرم .اما به خاطر اختلاف سلیقه هایی که پیدا کردیم اون وبلاگ تعطیل شد و بعدها حذف شد .

بعد یه مدت کوتاه من تصمیم گرفتم که یه وبلاگ با یه آدرس جدید برای خودم بسازم و چون متولد اردیبهشت هستم ،اسم بانوی اردیبهشت رو انتخاب کردم و عنوان وبلاگم رو گذاشتم بوی باران .از طریق اون وبلاگم دوستای خوبی پیدا کرده بودم که بعدها خیلی هاشون رو توی جلسه نقد وبلاگ ها دیدم .(واقعا برام جالب بود که نویسنده وبلاگ های مختلف رو می دیدم و با اون چیزی که توی ذهنم تصور کرده بودم مقایسه می کردم ) .به یه دلیل شخصی اون وبلاگ رو تعطیل کردم اما حذفش نکردم تا هر وقت که خواستم دوباره برگردم و شروع به نوشتن کنم .

ولی متوجه شدم که اون وبلاگ با اون همه پست و خاطرات و لینک هام هک شده و هر کاری هم کردم که دوباره اون وبلاگ رو داشته باشم ،نشد که نشد .تا اینکه اول خرداد باز هم به یه دلیل شخصی تصمیم گرفتم که وبلاگی رو شبیه به اسم وبلاگ قبلیم بسازم و بانوی اردیبهشتی که الان روبروتونه متولد شد .

بر خلاف وبلاگ قبیلم که فقط شعر و دکلمه می نوشتم ،اینجا تصمیم دارم که خاطره نویسی و روزمره ها رو هم به مطالبم اضافه کنم .

امیدوارم که منو همراهی کنید و اینکه دوستای خوبی برای تنهایی ها ، شادی و غم های هم باشیم .

یه هفته ای میشه که تردمیل من خراب شده و این برای من که عادت کرده بودم  هر روز یه ساعت رو توی خونه پیاده روی کنم ،خیلی ناراحت کننده بود و هست .برای همین تصمیم گرفتم که یه ساعت رو برم توی هر پارکی که مناسب تره پیاده روی کنم .

پنج شنبه هفته پیش  یکی از دوستام گفت :یه پارک بزرگ افتتاح شده ،اگه دوست داری بیا بریم هم پیاده روی می کنیم هم این پارک بزرگ رو میبینیم .خلاصه جاتون خالی ،باهم رفتیم و خیلی خوش گذشت .یه پیاده روی باحال و جون دار کردیم .با اینکه مسیرش از خونه ی ما خیلی دوره ، ولی من انقدر از باند مخصوص پیاده رویش خوشم اومده که تا حالا چهار شب برای پیاده روی رفتم اونجا .

مشخصات این پارک و میگم تا هر که دوست داره بره و خودش ببینه .این پارک که بزرگترین پارک خاور میانه هست رو آقای قالیباف احداث کردن ، اسمش هم بوستان ولایت هست .تقریبا انتهای اتوبان نواب قرار گرفته .فعلا فاز یکش راه اندازی شده .دور تا دور پارک چند تا باند قرار گرفته ،یکی باند پیاده روی ،یکی برای دوچرخه سواری و قسمت بعدی هم برای وسایل نقلیه .به قدری این پارک بزرگه که توش همه چی پیدا میشه از قلعه شادی تا موزه و غرفه های مختلف ورزشی و رستوران و چایخانه سنتی .در ضمن صدا و سیما هم هر شب اونجا برنامه داشته تا الان .حالا تا کی ادامه داره نمی دونم .

کاش فقط این پارک وسط شهر قرار داشت نه پایین شهر .یکی از برنامه هام برای تابستون اینه که دوچرخه بخرم و هفته ای چند بار برم این پارک دوچرخه سواری و پیاده روی .

پیوست ۱ : روی سخنم با نظر دهنده ای هست که با اسم چند نقطه برام نظر میزاره ،دلیل مخالفت شما با وبلاگ نویسیه من چیه که توی قسمت نظرات حرف نامربوط می نویسی یا تهدید به هک می کنی ؟؟؟

پیوست ۲ : گذشت دیگر آن زمان که فقط یک بار از دنیا می رفتیم ، حالا یک بار از شهر می رویم یک بار از دیار یک بار از یاد یک بار از دل و یک بار از دست ...

پیوست ۳ : دوستدار همیشگی شما باران .